TLDM IKRAR AKAN TERUS SERBU LANUN

Demikian tegas Panglima Tentera Laut (PTL), Laksamana Tan Sri Abdul Aziz Jaafar sebagai langkah mempertahankan tindakan Paskal merampas semula kapal MT Laurel yang telah dikritik oleh Tentera Laut Kesatuan Eropah (EU).

PTL selanjutnya berkata bahawa, serbuan sedemikian penting bagi menimbulkan ketakutan ke atas lanun agar mereka tidak lagi melakukan jenayah di laut lepas, khasnya terhadap kapal-kapal milik Malaysia. Tegas beliau lagi, " Tiada kompromi dalam hal ini". "Bagaimanapun, kita tidak akan bertindak sekiranya keselamatan anak-anak kapal yang ditawan itu berada dalam bahawa".

Apa yang dikatakan oleh PTL itu ada kebenarannya. Menurut kajian Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB), serangan lanun Somalia yang berleluasa telah mengakibatkan kerugian lebih RM 22 bilion setahun kepada dunia. Lanun Somalia telah menahan lebih 2,000 tebusan dan menerima wang tebusan berjumlah RM 30 juta hasil rampasan kapal tangki sejak Disember 2008. Sehingga akhir 2010, seramai 612 tebusan dan 26 kapal masih ditawan.

Cuba kita bayangkan jika sekiranya tidak ada negara seperti Malaysia, Australia dan Korea Selatan yang berani bertindak balas ke atas keganasan lanun Somalia itu, sudah pasti statistik rampasan kapal , pembayaran wang tebusan dan kerugian kepada barang muatan akan semakin meningkat.

Tentera Laut Kesatuan Eropah mungkin mengguna pakai pendekatan yang berbeza. Mereka hanya akan bertindak apabila pasti keselamatan krew akan terselamat. Dalam konteks ini, apa bezanya operasi menyelamat yang telah dilaksanakan oleh Paskal. Tidak ada seorang pun anak kapal MT Laurel yang tercedera.Ini kerana dalam apa bentuk operasi yang dijalankan oleh ATM, kita perlu patuh kepada arahan tetap (standing operating procedures) dan juga undang-undang pertempuran (rules of engagement). Pada masa yang sama, sepertimana kenyataan PTL, kita perlu memastikan bahawa anak-anak kapal yang ditawan berada dalam keadaan selamat.

Lanun Somalia telah memberi amaran untuk tidak menawan anak anak kapal Korea Selatan tetapi sebaliknya terus membunuh mereka sebagai tindak ba;las di atas kematian rakan-rakan mereka. Saya fikir Malaysia tidak terkecuali daripada menerima amaran yang sama (walaupun tidak disebut secara jelas). Kementah/ATM dan MISC perlu mengambil maklum mengenai perkara ini dan mengambil langkah-langkah yang sewajarnya.

SYABAS TLDM, TAHNIAH

SYABAS TLDM,TAHNIAH ATM

Syabas TLDM di atas kejayaan Pasokan Khas Lautnya (Paskal) membebaskan sebuah kapal tangki negara MT Laurel berserta 23 orang anak kapalnya daripada tawanan lanun Somalia di perairan Teluk Aden, dua hari yang lalu.Walaupun, contohnya akhbar The Star hari Sabtu memberikan liputan yang relatif meluas kepada misi menyelamat oleh tentera Korea Selatan selang sehari selepas kejayaan Paskal, kerana liputan beritanya dipetik oleh agensi berita antarabangsa (AFP), namun saya berasa cukup bangga dengan kejayaa Paskal.

Kita patut berasa kagum dengan kejayaan Paskal kerana kemampuannya melaksanakan misi tersebut "in a record breaking time" - iaitu lebih kurang dua jam selepas MT Laurel ditawan. Setelah meneliti laporan dua buah akhbar tempatan saya dapati bahawa kejayaan ini dicapai kerana adanya beberapa faktor berikut. Pertama, adanya faktor "timeliness" - semua yang terlibat tidak banyak membuang masa, sama ada menanti untuk menerima arahan daripada pihak yang lebih tinggi atau menanti tuntutan daripada pihak lanun. Sejurus selepas diserang oleh lanun, anak-anak kapal MT Laurel telah mengaktifkan Sistem Amaran Keselamatan kapal (SSAS).Sebaik menerima panggilan kecemasan tersebut, Pemeritah Paskal yang berada di kapal MV Bunga Mas 5 terus mengarahkan trupnya untuk bertindak. Kedua, anak-anak kapal MT Laurel faham dan patuh kepada arahan tetap iaitu mengaktifkan SSAS, berkumpul dan bersembunyi, memadamkan lampu dan mematikan injin kapal. Ini merumitkan pihak lanun untuk melakukan tindakan-tindakan selanjutnya. Ketiga, adanya ko-ordinasi diantara pemerintah Paskal di MV Bunga Mas 5 dengan anggota-anggotanya yang berada di dalam dua buah bot untuk melakukan operasi menyelamat dan juruterbang helikopter Fennec yang memberikan bantuan tembakan dan panduan arah. Keempat, komunikasi yang berterusan diantara ketiga-tiga elemen tersebut di atas. Kelima, penggunaan taktik dan prinsip peperangan yang betul antaranya, "concealment" - iaitu memulakan operasi menyelamat di waktu dinihari (suasana gelap). Tindakan seumpama ini boleh menimbulkan kejutan (surprise) kepada pihak lanun, dan juga penggunaan kuasa tembak (fire power)yang lebih superior daripada pihak musuh melalui tembakan bantuan daripada helikopter Fennec dan MV Bunga Mas 5.

Pada hemat saya operasi menyelamat yang dilaksanakan oleh Paskal boleh disifatkan sebagai satu "calculated risk" kerana mereka banyak tidak tahu mengenai pihak musuh. Namun, menerusi latihan-latihan yang telah dilalui dan sifat keberanian mereka telah berjaya dengan cemerlang.

Paskal bukan sahaja telah menyelamatkan harta negara dan muatannya yang bernilai lebih kurang RM 30 juta, tetapi yang lebih penting mereka telah berjaya menyelamatkan nyawa 23 orang anak-anak kapal MT Laurel.Saya pasti sekiranya berita ini berjaya dipetik oleh agensi-agensi berita antarabangsa, kejayaan Paskal bukan sahaja akan menjulang nama Malaysia tetapi juga akan menaikkan imej ATM secara keseluruhannya dan TLDM khasnya.

Syabas TLDM dan tahniah ATM!!!

STRATEGI UNTUK TINGKATKAN PENYERTAAN BELIA CINA DALAM ATM

STRATEGI UNTUK TINGKATKAN PENYERTAAN BELIA CINA DALAM ATM

"Ketika ATM melancarkan program pengambilan anggota-anggota baru di Bidor pada akhir Nob 2010, hanya belia-belia Melayu dan India sahaja yang hadhir; tiada seorang pun belia bangsa Cina yang menyertainya", demikian tegas Menteri Pertahanan, DS Dr Ahmad Zahid Hamidi kepada pemberita selepas menerima kunjung hormat Duta Besar Republik Rakyat Cina ke Malaysia awal Jan 2011 lalu.

Satu berita yang amat mendukacitakan, tetapi itulah realitinya. Namun demikian, dalam usaha untuk terus menggalakkan lebih ramai belia bangsa Cina menyertai ATM satu strategi baru telah dirancang untuk dilaksanakan. Ketika menerangkan mengenai strategi baru itu, DS Ahmad Zahid berkata bahawa Kementah akan bekerjasama dengan pertubuhan-pertubuhan bukan kerajaan (NGO), sekolah-sekolah jenis kebangsaan Cina, kolej-kolej yang mempunyai majoriti penuntut bangsa Cina dan juga akhbar-akhbar vernakular berbahasa Cina.

Apa yang diharapkan ialah agar strategi baru ini akan mendapat kerjasama dan sokongan yang sewajarnya daripada pihak-pihak yang disebutkan. Yang pentingnya strategi ini memerlukan usaha yang bersepadu, terselaras dan fokus oleh semua pihak yang terbabit bagi merangsang dan menimbulkan minat di kalangan belia-belia Cina untuk menyertai ATM. Hanya dengan cara yang demikian secara tidak langsung akan menepis segala pandang negatif tentang keengganan belia-belia Cina daripada menyertai ATM.

Minat ke atas sesuatu perkara boleh disemai dan dipupuk sekiranya ia dilakukan melalui satu proses pembangunan (development process) yang berstruktur dan teratur. Banyak faktor yang boleh digembleng untuk menimbulkan minat. Antaranya ialah melalui proses penerangan/penjelasan (information/explaination), pemerhatian (observation), penyertaan (participation), sokongan (support), motivasi dan dorongan (encouragement).

Kita boleh memberi seribu satu dalih dan alasan ke atas apa juga perkara sekiranya kita tidak ada minat dan begitu pulalah sebaliknya. Kita sanggup berbuat apa sahaja - melanggar adat dan budaya bangsa, memutuskan hubungan kekeluargaan, menolak keuntungan dari segi ekonomi dan bertukar ideologi politik - semata-mata kerana adanya minat.

KEMENTAH RANCANG TUBUHKAN KOMPENI ASKAR WATANIAH DI 222 KAWASAN PARLIMEN

Siaran lewat tetapi kandungan beritanya difikirkan masih relevan untuk makluman pembaca. Ini mengenai berita yang tersiar di dalam Malaysiakini bertarikh 11 Dis 2010 mengenai rancangan kerajaan untuk menubuhkan sebanyak 222 kompeni Askar Wataniah (AW), iaitu pada kadar sebuah kompeni AW bagi setiap kawasan parlimen. Menurut Malaysiakini, setakat ini sebanyak 198 kompeni AW telah pun ditubuhkan di seluruh negara. Turut tersiar di dalam Malaysiakini ialah pandangan seorang ahli politik bahawa kerajaan mempunyai agenda tersembunyi di sebalek penubuhan kompeni-kompeni berkenaan.

Saya tidak bercadang mengulas dari perspektif politik tetapi sebaliknya berusaha untuk melihatnya dari sudut keselamatan dan pertahanan negara secara keseluruhannya. Namun demikian, saya akan cuba membetulkan pandangan ahli politik berkenaan di dalam tulisan ini.

Rancangan untuk menubuhkan kompeni-kompeni AW di keseluruhan kawasan parlimen di dalam negara bukanlah satu perkara baru. Ianya telah dirangka beberapa tahun yang lalu selaras dengan hasrat kerajaan untuk menjadikan AW sebagai penyokong dan pelapis kepada tentera tetap (regular troops). Pembentukan kompeni-kompeni AW ini telah dilaksanakan secara berperingkat dan berita terakhir yang diperoleh mengenai perkembangan penubuhan kompeni-kompeni ini ialah sewaktu pelancaran penubuhan 4 kompeni AW oleh Panglima Tentera Darat (PTD) di Melaka pada 16 Okt 2010.

Menurut PTD, objektif utama penubuhan kompeni-kompeni AW adalah untuk menjadikannya sebagai “benteng kedua” pertahanan nasional menjelang tahun 2020. Bagi mencapai matlamat tersebut, ATM telah mensasarkan untuk merekrut seramai 2 anggota AW bagi setiap seorang anggota tentera tetap, atau pada nisbah 2:1.

Kekuatan AW masa kini dianggarkan seramai 60,000 orang. Sekiranya kekuatan ATM (lebih kurang 100,000 orang anggota) dikekalkan sehingga tahun 2020, ini bermakna ATM memerlukan seramai 200,000 anggota AW untuk mencapai sasaran tersebut. Dengan kekuatan AW yang ada sekarang, ini bermakna ATM perlu mendapatkan seramai 140,000 anggota sukakarelawan untuk mencapai sasaran 2:1 dalam tempoh 10 tahun mulai sekarang.

Rancangan penubuhan sebanyak 222 kompeni AW menepati keperluan bagi menempatkan seramai 200,000 anggota AW.Ini mengambil kira kekuatan sesebuah kompeni adalah dalam lingkungan 90 hingga 100 anggota, tidak termasuk pegawai dan anggota daripada pasokan tetap yang bertugas untuk memerintah dan mengurus tadbir kompeni-kompeni berkenaan.

Dari segi penempatan, sama ada kompeni-kompeni berkenaan di tempatkan di bawah kawasan parlimen ataupun kawasan daerah/jajahan sesebuah negeri bukanlah menjadi satu isu besar kerana mereka tidak menerima arahan daripada ahli parlimen mahupun pegawai daerah/jajahan. Sebaliknya ketua kompeni memerintah kompeninya berdasarkan arahan daripada Pegawai Memerintah Rejimen ataupun ATM. Tambahan lagi, ini adalah merupakan rancangan aturgerak (deployment plan) yang terbaik dilaksanakan selaras dengan objektif utama penubuhan kompeni-kompeni ini sebagai “benteng kedua” pertahanan nasional menjelang tahun 2020. Aturgerak seumpama ini turut menyokong dan membantu tugas utama pasokan tetap yang mempunyai tugas-tugas primer yang lain.

Saya juga berasa tidak wujud muslihat politik di sebalik penubuhan kompeni-kompeni AW ini kerana sebahagian besar daripada anggota AW yang akan mengisi kekuatannya adalah terdiri daripada warga kawasan parlimen itu sendiri.Sekiranya berlaku pillihanraya (umum atau kecil), mereka akan tetap mengundi di kawasan mereka sendiri, sama ada secara terbuka ataupun sebagai pengundi pos.

Saya kurang pasti mengenai maklumat bahawa 198 kompeni AW sudahpun ditubuhkan setakat ini. Sekiranya maklumat ini benar sekali pun, saya yakin kekuatan kompeni-kompeni ini masih belum dapat diisi sepenuhnya. Ini berdasarkan kenyataan PTD bahawa kekuatan masakini AW dianggarkan seramai 60,000 anggota sahaja.

Walaupun agak terdesak, ATM telah memberikan jangka waktu (time lime) yang agak panjang, iaitu selama 10 tahun untuk mencapai sasarannya. Harapan kita, semoga rancangan ini mendapat sambutan yang memberangsangkan daripada seluruh rakyat yang layak untuk menyertainya. Ini adalah merupakan opsyen yang terbaik kepada mereka yang ingin mendapatkan pengalaman hidup sebagai seorang anggota tentera secara tidak sepenuh masa.

Kita amat beruntung kerana Malaysia tidak melaksanakan program “national service” bagi mengabsahkannya (legitimize) untuk mengerak dan memobilisasikan rakyat untuk mempertahankan negara apabila keadaan menuntut ia berbuat demikian. Oleh kerana itu kita berasa kurang bertangungjawab ke atas perkara-perkara yang menyentuh soal-soal keselamatan dan seringkali bertanggapan bahawa isu-isu keselamatan dan pertahanan perlu ditangani dan dipertanggungjawabkan kepada pasokan keselamatan sahaja.

Keselamatan negara adalah tanggungjawab semua pihak. Banyak cara dan pendekatan yang boleh kita sebagai rakyat lakukan untuk tujuan itu. Salah satunya ialah dengan menyertai pasokan AW. Malah penubuhan AW boleh dianggap sebagai “nucleus” kepada “dasar pertahanan menyeluruh” yang memerlukan penyertaan kedua-dua sektor awam dan sektor swasta untuk menjayakannya. Ini kerana di dalam AWlah terdapatnya individu-individu yang memegang jawatan professional di sektor awam dan swasta yang dapat membantu menggerakkan jentera kerajaan ketika negara menghadapi keadaan darurat.

PEGAWAI BELOT KENA TINDAKAN ISA

PEGAWAI BELOT KENA TINDAKAN "ISA"

Keputusan KDN untuk mengenakan tindakan mengikut Akta Keselamatan Dalam Negeri {ISA) terhadap kakitangan Jabatan Imigresen dan orang tengah yang ditahan kerana terbabit rasuah dan pemalsuan dokumen di pintu sempadan negara sehingga membolehkan pendatang asing tanpa izin (PATI) bolos ke negara ini adalah sesuatu yang amat wajar kerana ia bersangkut paut dengan keselamatan negara.

Tindakan KDN itu adalah merupakan satu "punitive action" dan "deterrence" bagi mengekang dan mencegah aktiviti sedemikian dari terus berleluasa. Ini kerana sungguhpun Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia (SPRM)berjaya membongkar aktiviti berkenaan ia hanya merupakan "tip of the iceberg" . Dipercayai terdapat aktiviti-aktiviti yang serupa sedang berlaku di beberapa pintu masuk daratan dan lautan ke negara ini. Permintaan Ketua Pengarah Imigresen supaya SPRM menempatkan pegawai-pegawainya sebagai pengitip di "kawasan panas" yang dikenal pasti bagi membanteras gejala rasuah di kalangan kakitangan Imigresen dapat menyokong tanggapan ini.

Kita tidak pasti berapa ramai PATI yang telah menetap secara haram atau keluar masuk secara bebas menerusi urusan ini ke negara kita. Mungkin jumlahnya adalah lebih ramai dari mereka yang masuk secara sah ke negara ini. Anggapan ini mungkin benar kerana sebagai contoh, kegiatan seumpama ini telah berterusan selama 15 tahun di Jeti Penumpang Pulau Ketam tanpa dapat dihidu atau dikesan oleh sebarang agensi penguatkuasa.

Dorongan dan insentif kewangan yang besar jumlahnya telah mengaburi mata serta tahap kewarasan pemikiran mereka yang terlibat. Perlakuan mereka telah memperlekehkan undang-undang serta menggadaikan maruah, keselamatan dan kedaulatan negara. Sewajarnyalah mereka diabelkan sebagai pembelot dan pengkhianat negara.

Apabila KDN bertindak untuk mengambil tindakan atas asas keselamatan kita perlu sedar bahawa PATI yang masuk ke Malaysia terdiri daripada berbagai jenis dan ciri manusia. Tujuan kemasukan mereka juga berbeza. Sebahagian besarnya masuk untuk mencari rezeki yang halal. Namun, terdapat di kalangan mereka penjenayah/bekas penjenayah yang dikehendakki (wanted) oleh pemerintah negara asal mereka lalu lari ke negara ini untuk bersembunyi dan pada masa yang sama melakukan kegiatan jenayah mereka. Mungkin juga terdapat di kalangan mereka anggota-anggota militan yang ditugaskan untuk merekrut dan melatih kader-kader baru daripada negara ini untuk merealisasikan pembentukan "Darul Islam" di rantau ini sepertimana yang pernah berlaku sebelumnya.Atau mungkin juga terdapat guru dan pengikut ajaran sesat yang ingin mengembangkan ajaran songsang mereka. Dan mungkin juga terdapat di kalangan mereka anggota-anggota/bekas anggota-anggota pasokan keselamatan yang ditugaskan untuk tujuan pengutipan maklumat.

Sekiranya tanggapan ini benar, kumpulan-kumpulan ini berpotensi untuk mencorakkan iklim keselamatan dalam negeri kepada satu situasi yang membimbangkan. Malah pada ketika ini pun, meningkatnya kadar atau indeks jenayah sebahagian besarnya adalah berpunca dari kehadiran mereka ini. Apa yang paling membimbangkan ialah sekiranya meletus ketegangan dan konflik antara Malaysia dan negara asal PATI yang berpunca dari masalah dua hala, kumpulan PATI dan juga pendatang secara sah boleh dijadikan sebagai "fifth columnist" untuk menyokong dan membantu negara asal mereka daripada dalam negara ini sendiri. Kemungkinan ini tidak boleh diketepikan memandangkan semangat nasionalisme mereka yang kental dan tidak berbelah bahagi. Berlakunya konflik antara kedua negara ini juga tidak boleh dipandang rengan kerana "there is no permanent friend but permanent interest".

Isu-isu keselamatan buka semata-mata menjadi tanggungjawab pasokan keselamatan sahaja. Setiap seorang dari kita turut bertanggungjawab. Sehubungan itu, kita perlu sentiasa menyematkan perasaan cemburu, perihatin dan waspada terhadap setiap aktiviti dan perlakuan pendatang-pendatang asing.

KISAH KD TUNKU ABDUL RAHMAN DAN PEMBOCORAN MAKLUMAT

MAAF! sebab terlalu lewat untuk mengucapkan tahniah kepada TLDM atas kejayaan KD Tunku Abdul Rahman melancarkan ujian tembakan di kawasan Laut Cina Selatan hujung Julai 2010 lalu. Walaupun hanya melihat melalui 4 keping “still photo” yang disertakan laporan yang dibaca, saya begitu kagum dengan kejayaan KD Tunku Abdul Rahman menguji tembak dari bawah permukaan ke sasaran di permukaan yang julung-julung kali dilaksanakan oleh aset TLDM .

Kejayaan KD Tunku Abdul Rahman memberi gambaran mutakhir mengenai status kapal selam berkenaan , yang sebelum ini diberitakan oleh Menteri Pertahanan sebagai sedang mengalami masalah teknikal termasuk ketidak mampuan untuk menyelam.

Perkembangan terbaharu ke atas kapal selam itu sekali gus menjadikan maklumat berkaitan KD Tunku Abdul Rahman yang disampaikan oleh AP Lembah Pantai, YB Nurul Izzah Anwar kepada pihak ketiga sebagai tidak lagi relevan dan tidak mempunyai sebarang nilai PERISIKAN kepada penerimanya. Namun demikian, malang bagi Nurul Izzah kerana terpaksa membayar harga yang tinggi ke atas tindakannya membocorkan maklumat negara kepada pihak yang tidak berhak menerimanya. Beliau telah dilabel sebagai “penderhaka/pengkhianat” serta dikritik dan satu laporan Polis telah di buat ke atas beliau oleh pihak TLDM.

Nurul Izzah bukanlah orang pertama yang melakukan kesalahan seumpama ini. Ramai orang di luar sana , tidak kira apa status, jawatan atau kedudukan mereka ; sama ada secara disedari atau tidak disedari; dengan niat atau tanpa niat; secara sukarela atau secara mendapat imbuhan, ada melakukannya. Beza antara Nurul Izzah dengan orang lain ialah beliau melakukannya di luar negara kepada “audience” asing. Manakala, yang lainnya membocorkan maklumat kepada pihak-pihak berkepentingan di dalam negara seperti ahli-ahli politik, ahli-ahli perniagaan atau juga orang perseorangan yang mempunyai agenda-agenda tertentu. Ada pula segelintir orang kita yang berperanan sebagai agen untuk memberikan maklumat mengenai negara ini kepada negara asing.

Maklumat adalah data mentah (raw data) yang sudah diproses untuk menjadikannya bersifat benar dan tepat, khusus dan disusun untuk memenuhi sesuatu matlamat dan juga bagi tujuan meningkatkan pemahaman dan mengurangkan keraguan tentang sesuatu perkara yang dimaksudkan. Oleh kerana sifatnya yang sedemikian, maklumat diberikan pendarjahan (classification) yang khusus dengan tujuan untuk melindunginya daripada digunakan untuk merosak atau membahayakan keselamatan nasional. Semakin bernilai maklumat itu semakin tinggi pendarjahan yang diberikan, bermula mengikut sususan atas ke bawah dari Rahsia Besar, Rahsia, Sulit dan Terhad.

Maklumat berdarjah yang diberikan Nurul Izzah kepada pihak ke tiga secara tersendiri (in isolation) tidak akan menjejaskan keselamatan dan pertahanan negara. Namun, ia dapat membantu untuk memperlengkap dan memberikan gambaran besar mengenai profil negara. Jika di dalam bidang pemasaran/perniagaan skala besar mereka menggunakan analisis SWOT (strength, weaknesses, opportunity ,threats) sebelum memasuki sesuatu pasaran, begitu juga dengan kaedah yang diguna pakai oleh sebuah negara ke atas sebuah negara lain. Mereka akan mengutip, menyusun kumpul dan menganalisis apa juga maklumat penting mengenai sesebuah negara untuk membuat rumusan mengenai kekuatan dan kelemahan negara berkenaan.

Mungkin ada pihak yang mempersoalkan kewajaran Nurul Izzah (sebagai contoh) memberikan maklumat seumpama itu kerana tanpa beliau berbuat demikian maklumat sebegitu masih boleh didapati daripada sumber-sumber lain. Memang diakui, dalam era kecanggihan teknologi maklumat ini, maklumat bagaikan komoditi yang amat mudah diperolehi.Negara-negara maju contohnya menggunakan satelit untuk mengutip maklumat mengenai sesebuah negara lain.Namun demikian , sebagaimana yang diakui oleh Amerika Syarikat di dalam peperangan di Iraq dan Afghanistan, maklumat yang diperoleh secara human intelligence (humint) dari orang perseorangan adalah lebih tepat berbanding maklumat yang diperolehi melalui electronic intelligence (elint) atau signal intelligence (sigint). Humint mengsahkan apa juga maklumat yang dikutip melalui dua cara yang disebut itu.

Sedar di atas pentingnya manusia sebagai pembekal maklumat yang sahih, beberapa peraturan telah dibuat bagi mengekang maklumat berdarjah dari jatuh ke tangan mereka yang tidak diingini. Mereka yang diberi authority dan kuasa untuk mengurus dan menggendali maklumat-maklumat berdarjah ini perlu dibuat tapisan keselamatan terlebih dahulu. Mereka juga tertakluk kepada beberapa akta dan undang-undang antaranya Akta Keselamatan Dalam Negeri (ISA) dan Akta Rahsia Rasmi (OSA).

Malangnya , di sebalik langkah-langkah yang diambil ini aktiviti pengaliran maklumat berdarjah terus berlaku, dan berlaku secara terbuka. Saya pernah terbaca posting seorang blogger yang menceritakan mengenai “operational status” pesawat-pesawat MIG 29 di Pangkalan Gong Kedak. Kita juga mungkin pernah mendengar bagaimana maklumat “dipindahkan secara langsung” menerusi penggunaan telefon bimbit oleh seorang ahli di dalam mesyuarat kepada seorang lain di luar bilik mesyuarat. Pemindahan dokumen berdarjah juga boleh dilakukan secara mudah dengan menyalinnya ke dalam “pendrive” atau dengan mengambil gambar menggunakan telefon bimbit berkamera.

Akhirnya, setelah segala kaedah dan cara yang diperkenalkan gagal untuk mengelakkan pembocoran maklumat daripada terus berlaku, apa yang tinggal ialah sikap “integrity” , amanah dan tanggungjawab setiap seorang yang diberi kuasa dan authority untuk mengurus dan menggendalikan maklumat. Pengurusan maklumat perlu dilaksanakan secara penuh berhemah, beretika, penuh komitmen dan rasa tanggungjawab. Nyahkan sifat pentingkan diri sendiri dan elak daripada mengkompromikan keselamatan negara.

KESENGSARAAN RAKYAT AFGHANISTAN:WAJARKAH MALAYSIA HULURKAN BANTUAN KEMANUSIAN

KESENGSARAAN RAKYAT AFGHANISTAN:WAJARKAH MALAYSIA
HULURKAN BANTUAN KEMANUSIAAN
Setiap kali kita menyebut nama negara Afghanistan akan tergambar di hadapan kita senario peperangan. Ini kerana, peperangan sudah menjadi begitu sebati dengan kehidupan setiap warga Afghanistan. Selagi perang berterusan bayi yang lahir hari ini akan melalui episod kehidupan yang sama seperti yang pernah dilalui oleh abang, ayah, ibu, datuk serta nenek mereka. Mungkin, anak dan cucu kepada bayi yang lahir pada hari ini akan melalui fasa kehidupan yang sama.

Peperangan tidak menjanjkan sebarang keuntungan. Sebaliknya ia meninggalkan banyak kerugian serta kesan fizikal dan emosional ke atas negara serta rakyat yang terlibat di dalam peperangan.

Saya tidak bercadang untuk mengulas tentang perang di Afghanistan. Berita mengenainya sentiasa tersiar dimedia-media cetak dan elektronik. Apa yang cuba saya siarkan di sini ialah kesan peperangan ke atas warga Afghanistan, khususnya kaum wanita serta kanak-kanak.

Ketika Taliban berjaya menguasai Afghanistan pada tahun 1996, terdapat antara 25,000 hingga 30,000 keluarga yang mana ketua keluarganya adalah ibu tunggal. Jumlah keluarga ibu tunggal dipercayai terus meningkat dalam tempoh 14 tahun berikutnya ekoran dari:- kejayaan tentera AS dan sekutunya menjatuhkan pemerintahan Taliban pada akhir tahun 2001 yang turut mengorbankan banyak nyawa, khususnya di kalangan kaum lelaki ; dan “protracted war” (peperangan berlanjutan) yang berlaku walaupun Afghanistan telah ditadbir oleh kerajaan baru pimpinan Hamid Karzai yang disokong oleh tentera keamanan antarabangsa.

Pemerintahan singkat Taliban banyak mempengaruhi cara hidup wanita Afghan pada hari ini. Sebaik sahaja menguasai Afghanistan , Taliban telah memperkenalkan kod etika Negara Islam yang berteraskan kepada prinsip “Amal Makruf dan Nahi Munkar”. Kaum wanita telah diwajibkan memakai “burqa”, dilarang daripada keluar rumah dan bercampur gaul dengan kaum lelaki, diwajibkan berada di rumah dan berfungsi sebagai ibu serta pengasuh, dilarang dari bekerja sementara kanak-kanak perempuan/gadis pula dilarang daripada ke sekolah. Penguat kuasaan hukum Islam yang ditafsirkan mengikut pemahaman Taliban serta amalan adat masyarakat Pashtun yang dikenali sebagai Pushtunwali terus menyekat perkembangan dan pembangunan kaum wanita Afghan, khususnya dalam sektor sosio-ekonomi dan pendidikan.

Kita tidak dapat bayangkan bagaimana ibu-ibu tunggal berkenaan, yang telah dinafikan segala hak asasi mereka ketika pemerintahan Taliban, berhadapan dengan berbagai bentuk cabaran untuk mengurus dan mentadbir kehidupan seharian mereka siisi keluarga. Sebagai seorang wanita dan juga ketua keluarga mereka amat daif dalam segala bidang kehidupan: tidak mempunyai sumber pendapatan, buta huruf, tahap kesihatan yang rendah serta didiskriminasi.

Mengikut UNICEF, hampir 50 peratus daripada 22 juta penduduk Afghanistan terdiri dari mereka yang berumur di bawah 18 tahun.Bagi sebuah negara aman yang sedang membangun, statistik ini mencerminkan satu prospek yang amat baik dari segi sumber tenaga manusia kerana merekalah yang bakal memimpin dan menerajui pentadbiran negara. Tetapi bukan untuk Afghanistan! Kebanyakan dari mereka kini menjadi “displaced persons”, berkeliaran di mana-mana : di bandar-bandar utama di Afghanisatn seperti Kabul, Logar, Kandahar, Mazar-I-Sharif dan Heart, mahupun di kem-kem pelarian di Pakistan (Peshawar dan Quetta). Dianggarkan seramai 3 juta pelarian rakyat Afghanistan kini terdapat di Pakistan, dan separuh daripadanya adalah kanak-kanak. Daripada lebih kurang 1.5 juta kanak-kanak yang berada di Pakistan, 750,0000 daripadanya berada di Peshawar.

Peperangan telah meragut segala hak dan keistimewaan yang sepatutnya dinikmati oleh setiap kanak-kanak Afghan. Dalam usia sebegitu muda (majoritinya dalam lingkungan usia antara 6 tahun ke atas), kanak-kanak ini sudah kehilangan kasih dan sayang ibu dan bapa; mereka dinafikan peluang untuk membesar dalam suasana sebuah famili yang harmoni, mengenal dan menikmati dunia kanak-kanak mereka sepenuhnya; mereka terhalang untuk mendapatkan pendidikan asas dan lanjutan kerana peperangan sudah banyak memusnahkan sekolah-sekolah; mereka tersingkir daripada arus perdana kehidupan kerana masyarakat setempat turut tidak mempedulikan kewujudan mereka, sama ada mereka makan atau minum, atau mempunyai tempat berteduh; dan paling menyedihkan apabila ramai dari kalangan kanak-kanak tersebut mengalami tekanan psikologi kerana menjadi mangsa perang.

Kehidupan perlu diteruskan. Kanak-kanak perang ini berada di merta tempat demi “survival” mereka serta keluarga mereka. Mereka berkeliaran di serata cerok bandar dan kota mencari apa-apa pekerjaan demi sedikit wang ataupun makanan bagi menampung kehidupan harian diri, dan keluarga mereka. Mereka berada di lereng bukit dan gunung mencari kayu api dan di lembah mengangkut air untuk kegunaan keluarga.

Peperangan telah meninggalkan kesengsaraan dan trauma yang tidak sedikit kepada dua kumpulan tersebut di atas. Mereka memerlukan berbagai bentuk bantuan bagi mengurangkan kesengsaraan yang mereka hadapi khususnya dari segi kesihatan dan pendidikan. Sungguhpun kedua-dua kumpulan memerlukan perhatian yang sama rata, namun keutamaan perlu diberikan kepada kumpulan kanak-kanak perang . Ini penting kerana mereka adalah merupakan pewaris yang bakal menentukan jatuh bangunnya sebuah negara Afghanistan pada masa hadapan.

Tidak dinafikan bahawa kerajaan Presiden Hamid Karzai turut menerima bantuan kemanusiaan daripada luar negara. Namun, kerana keterikatan kaum wanita dengan adat resam mereka enggan untuk keluar dan mendapatkan rawatan daripada doktor-doktor lelaki. Begitu juga dengan kaum lelaki yang anti-Barat, mereka keberatan untuk mendapatkan bantuan daripada pihak barat.

Awal Ogos 2010 lalu, Menteri Pertahanan menyatakan bahawa ATM bersedia menghantar pasukan perubatan (Malaysian Medical Unit-MMU) ke Afghanistan jika kerajaan negara itu memohon kepada Malaysia. Menurut Datuk Seri Dr Ahmad Zaid, penugasan ini bakal melibatkan satu kontinjen seramai 40 orang anggota perubatan ATM bagi membantu membina semula prasarana dan melaksanakan misi perubatan di Wilayah Bamiyan.

Kesungguhan Malaysia untuk menghulurkan bantuan dilihat amat wajar kerana ia lebih bersifat bantuan kemanusiaan serta perubatan dan bukannya untuk menyertai pasukan keamanan antarabangsa bagi melakukan tugasan kombat. Misi kemanusiaan dan perubatan seumpama ini sudah sering kali dilaksanakan oleh tim-tim perubatan ATM sebelum ini termasuklah di Somalia, Bosnia-Herzegovina dan Sudan. Pentingnya bantuan seumpama ini khususnya kepada golongan kanak-kanak perang adalah bertujuan untuk memulihkan semula kesan psikologi yang dialami akibat peperangan serta memulih serta meningkatkan lagi tahap kesihatan mereka. Usaha ini penting memandangkan mereka merupakan aset penting yang akan menyambung kehidupan generasi akan datang di Afghanistan.

Dalam menyumbangkan bantuan kemanusiaan seumpama ini, komitmen sewajarnya tidak harus terhad kepada sesebuah agensi atau kementerian sahaja. Memandangkan bahawa ada berbagai jenis bantuan lain yang diperlukan (seperti pendidikan untuk kanak-kanak , skim bantuan untuk kaum wanita) ada baiknya jika jabatan atau kementerian-kementerian lain turut menyertai ATM dalam misi bantuan seumpama ini. Kerjasama seumpama ini adalah sejajar dengan semangat 1 Malaysia.


SELAMAT MENYAMBUTAN HARI ULANG TAHUN KEMERDEKAAN KE 53 TAHUN. MERDEKA!!!!!

PERLUMBAAN SENJATA ATAU KERJASAMA KETENTERAAN?

Saya tergerak untuk mengulas kenyataan Menteri Pertahanan, Datuk Seri Dr Ahmad Zahid Hamidi yang menyatakan bahawa Malaysia tidak perlu berlumba senjata dengan negara jiran terutama di rantau ASEAN, sebaliknya harus memperkukuhkan kerjasama ketenteraan untuk menjaga keamanaan sejagat. Beliau berkata demikian pada 2 Ogos 2010, ketika menerima kunjungan hormat Panglima Angkatan Tentera Singapura, Lieutenant General Neo Kian Hong, Setiausaha Pertahanan Timor Leste Dr Julio Pinto dan Pemerintah Tentera Darat Diraja Brunei Kolonel Yusof Abd Rahman.

Kenyataan oleh Menteri Pertahanan itu dianggap amat bertepatan dan "very timely" ekoran timbulnya dakwaan penganalisis politik dan pertahanan tentang berlakunya fenomena perlumbaan senjata (arms race) di kalangan beberapa buah negara Asia Tenggara akhir-akhir ini.Kenyataan tersebut sekaligus menjelaskan kedudukan Malaysia di dalam kancah perlumbaan senjata, yang boleh dimaksudkan sebagai satu saingan atau perlumbaan di antara 2 atau lebih negara dengan matlamat untuk mencapai keunggulan ketenteraan melebihi saingannya.

Perlumbaan senjata berlaku antara lainnya kerana, "we always live in fear and distrust of one another in a dark world of our own making. Where there is no threat we will create one to legitimise a strong military capability. Where there is indeed a credible threat, we will magnify it if need be to suit our own interests. We will arm ourselves to the teeth many times over when we can afford it, and oblige others to do the same to the best of their ability". Kenyataan ini dipetik daripada ucapan perasmian 15th Asia Pacific Roundtable 2002 oleh bekas Perdana Menteri, Tun Abdullah Ahmad Badawi.

Perlumbaan senjata di kalangan negara-negara yang berkonflik boleh menimbulkan ketegangan yang berakhir dengan peperangan (terhad atau terbuka) khasnya apabila pihak yang berkonflik secara sewenang-wenang menggunakan arsenal ketenteraan ke atas pihak musuh mereka. Kejadian seumpama ini pernah berlaku di rantau Asia Timor dan Asia Selatan.

Kerjasama ketenteraan bukanlah alternatif kepada perlumbaaan senjata kerana tidak ada hubung kait antara keduanya. Namun, seperti kenyataan Tun Abdullah Ahmad Badawi dalam 14th Asia Pacific Roundtable 2000, kita perlu melakukan anjakan daripada "adversial security to cooperative security" dan anjakan daripada " a focus on a narrow military security to a focus on a wider, comprehensive security" jika sekiranya kita menghendaki keadaan keselamatan yang lebih "durable" di peringkat nasional, serantau dan juga global.

Kerjasama ketenteraan di kalangan negara-negara serantau memang telah lama di laksanakan, sama ada secara dua hala mahupun secara pelbagai hala. Ia mencakupi ruang lingkup yang amat luas: antaranya termasuk program pertukaran pegawai/anggota, tawaran kursus/latihan, pertukaran maklumat, latihan dan operasi bersama. Tidak dapat dinafikan bahawa menerusi kerjasama ketenteraan ini dapat memberi "nilai tambah" kepada pasukan tentera yang menyertainya dalam bentuk peningkatan tahap profesionalisme ketenteraan. Namun, apa yang lebih penting ialah kerjasama ketenteraan ini mampu untuk menjalinkan hubungan silatur-rahim di kalangan mereka yang terlibat, membolehkan mereka untuk berkomunikasi sesama mereka dan akhirnya meningkatkan tahap keyakinan (confidence level) di kalangan pucuk pimpinan tentera yang menyertai kerjasama ketenteraan berkenaan.

Dalam konteks diplomasi ketenteraan, pentingnya hubungan ini adalah untuk memudahkan sebarang bentuk perbincangan bagi mencari jalan penyelesaian terhadap isu-isu dua hala yang berbangkit. Keakraban hubungan ini menjadi pendokong kepada usaha-usaha yang dilaksanakan oleh kepimpinan negara. Disebabkan inilah, Malaysia sentiasa menjadi keutamaan lawatan pimpinan tentera di kalangan negara ASEAN.

Sememangnya, apa yang sedang diusahakan secara individu mahupun secara kolektif oleh setiap negara anggota ASEAN adalah ke arah membentuk suasana keselamatan yang lebih bersifat bekerjasama dan komprensif (cooperative and comprehensive security) dan bukan sesuatu yang bersifat bermusuhan (adversary).

MENDING THE PUBLIC PERCEPTION OF MINDEF/MAF



Of late, the Ministry of Defence (Mindef) and the Malaysian Armed Forces (MAF) has been added to the list of ministries and agencies that are subjected to critical criticisms by the general public. The purchase of the Scorpene submarines and the lost of the jet engines are just two out of the long list of issues that are currently discussed and criticised in the medias, notably the websites (internet), which acts as a platform for free, un-censored and sometimes biased reporting. Little or unconvincing response by appropriate authorities in Mindef/MAF , unfortunately help to slowly but surely undermine the public that what have been reported are the truth.

To what extent have these criticisms affect the image of Mindef/MAF and the morale and spirit of the personnel. And what about the perceptions of the general public towards Mindef/MAF. Has it changed?

I feel that credit should be accorded where it is due. In retrospect, Mindef and MAF have done fairly well in discharging their duties both at home and abroad. For almost 50 years, MAF fought tirelessly in a protracted war against the CPM in Peninsular Malaysia and the North Kalimantan Communist Party in Sarawak until both the communist parties laid their arms and surrendered en masse in the late 1980s. Almost concurrently, in the early 1960s when the MAF was still at its infancy stage, it has to bear the brunt of encountering the Tentera Nasional Indonesia when the late President Sukarno launched his confrontation campaign against the formation of Malaysia. The MAF played a prominent role in denying entry and regulating the influx of thousands of illegal immigrants from Vietnam into Malaysia, when the Indo China war broke out in the 1970s. A special task force , the TF VII was formed to oversee this problem.

MAF’s first international foray under the United Nations was in the Congo Republic in the mid 1960s. This leads to many more MAF participation in peace keeping missions abroad. At the moment, the MAF still send its contingents at some trouble spots overseas. The continuing request by the United Nations for MAF to send its troops for peace keeping missions is an endorsement and recognition of our credible achievements which to say the least is at par with troops from developed countries.

The MAF performs equally well in discharging its secondary role of supporting the government. When the late Tun Abdul Razak introduced the Internal Development and Defence (KESBAN) strategy to win over the rakyat during the emergency period, the MAF conducted a two-pronged operation of combating the communist insurgencies and carrying out jiwa murni projects as part of its psychological operations campaign to win their heart and mind. There are also cases when the soldiers were put to the fore front to carry out tasks which the civilian agencies are not able to handle. One case in point is the handling of the endemic nipah virus case in which soldiers were tasked to assist civil authorities in combatting the disease.

I believe that the most trying and tested moment for the MAF was the 13 May 1969 incident and the period following that. There are two lessons learnt from that. First, the MAF’s control of the situation was very professional . There was no racial sentiments, discrimination or impartiality attached to the soldiers when carrying out their duties. All, regardless of races, are treated fairly and equally. What I want to imply is that, should there be any public order situation in the future, the public are rest assured that the soldiers will not turn to the public and make them as their targets. This is very much unlike the situation in some neighbouring countries. Second, some political observers commented that the military had the golden opportunity of wresting power when the Perikatan (Alliance) government handed over power to Majlis Gerakan Negara (Mageran) soon after the incident. The MAF never did. It remains loyal and subservient to the government. What we can make out of this is that there is no possibility of the MAF to carry out a coup d’etat .

Malaysia is not at war with any country. But as an instrument of politics the MAF is ready to go to war only after negotiations have failed . In order to avoid war and maintain peaceful co-existence among neighbouring countries, military diplomacy has to be applied. Towards this end, the application of military diplomacy by our top military leadership has avoided crisis with our neighbours especially after taking into consideration the numerous bilateral issues which have not been resolved. Currently, many military activities at ASEAN and regional level are taking place as a continuous effort towards confidence building measures.

I am not emotional when highlighting the success story of the MAF. On the contrary, I attempt to protect it and give credit where it is due. I do not dispute the rights of tax payers, as stake holders, to know from all possible sources of information, what takes place and how their money are spent. However, as the information disseminated are related to defence issues one should consider the risk of compromising our national security and national interest. True, we no longer live in the volatile security environment of the past millennium, but additional information gained may enhance one (foreign) nation’s power (against us).

I salute those who throw their thoughts and observations for the love of the MAF. But there are proper channels in which we can convey our grievances and disappointments.